La princ·in·o sur la piz·o

de   Hans Christian Andersen


hca0008_01.jpg

Est·is  iam  princ·o,  kiu  vol·is  edz·iĝ·i  kun  princ·in·o,  sed  li  nepr·e  vol·is,  ke  tio  est·u  ver·a  princ·in·o.  Li  tra·vojaĝ·is  la  tut·a·n  mond·o·n,  por  trov·i  tia·n,  sed  ĉie  trov·iĝ·is  ia  kontraŭ·aĵ·o.  Da  princ·in·o·j  est·is  sufiĉ·e  mult·e,  sed  ĉu  tio  est·as  ver·a·j  princ·in·o·j,  pri  tio  li  neniel  pov·is  konvink·iĝ·i;  ĉiam  trov·iĝ·is  io,  kio  ne  est·is  tut·e  konform·a.  Tial  li  ven·is  return·e  hejm·e·n  kaj  est·is  tre  mal·ĝoj·a,  ĉar  li  tre  dezir·is  hav·i  ver·a·n  princ·in·o·n. ˙ɛstis iam prinʦɔ, kiu vɔlis ɛdziʤi kun prinʦinɔ, sɛd li nɛprɛ vɔlis, kɛ tiɔ ɛstu vɛra prinʦinɔ. ˙li travɔjaʤis la tutan mɔndɔn, pɔr trɔvi tian, sɛd ʧiɛ trɔviʤis ia kɔntraʊaʒɔ. ˙da prinʦinɔj ɛstis sufiʧɛ multɛ, sɛd ʧu tiɔ ɛstas vɛraj prinʦinɔj, pri tiɔ li nɛniɛl pɔvis kɔnvinkiʤi; ʧiam trɔviʤis iɔ, kiɔ nɛ ɛstis tutɛ kɔnfɔrma. ˙tial li vɛnis rɛturnɛ hɛjmɛn kaj ɛstis trɛ malʤɔja, ʧar li trɛ dɛziris havi vɛran prinʦinɔn.
Unu  vesper·o·n  far·iĝ·is  grand·a  uragan·o:  fulm·is  kaj  tondr·is,  fort·e  pluv·eg·is,  est·is  terur·e.  Subit·e  oni  frap·et·is  je  la  urb·a  pord·eg·o,  kaj  la  mal·jun·a  reĝ·o  ir·is,  por  mal·ferm·i. ˙unu vɛspɛrɔn fariʤis granda uraganɔ: fulmis kaj tɔndris, fɔrtɛ pluvɛgis, ɛstis tɛrurɛ. ˙subitɛ ɔni frapɛtis jɛ la urba pɔrdɛgɔ, kaj la maljuna rɛʤɔ iris, pɔr malfɛrmi.
Montr·iĝ·is,  ke  ekster·e  antaŭ  la  pord·o  star·as  princ·in·o.  Sed,  ho  mi·a  Di·o,  kiel  ŝi  aspekt·is  pro  la  pluv·o  kaj  la  vent·eg·o!  La  akv·o  flu·is  de  ŝi·a·j  har·o·j  kaj  vest·o·j,  kaj  verŝ·iĝ·is  en  ŝi·a·j·n  ŝu·o·j·n  kaj  el·e·n.  Kaj  ŝi  dir·is,  ke  ŝi  est·as  ver·a  princ·in·o. ˙mɔntriʤis, kɛ ɛkstɛrɛ antaʊ la pɔrdɔ staras prinʦinɔ. ˙sɛd, hɔ mia ˙diɔ, kiɛl ʃi aspɛktis prɔ la pluvɔ kaj la vɛntɛgɔ! ˙la akvɔ fluis dɛ ʃiaj harɔj kaj vɛstɔj, kaj vɛrʃiʤis ɛn ʃiajn ʃuɔjn kaj ɛlɛn. ˙kaj ʃi diris, kɛ ʃi ɛstas vɛra prinʦinɔ.
Nu,  pri  tio  ni  tre  baldaŭ  konvink·iĝ·os!  pens·is  la  mal·jun·a  reĝ·in·o.  Ŝi  tamen  nenio·n  dir·is,  sed  ŝi  ir·is  en  la  dorm·o·ĉambr·o·n,  el·pren·is  ĉiu·j·n  lit·aĵ·o·j·n  kaj  met·is  unu  piz·o·n  sur  la  fund·o·n  de  la  lit·o.  Post  tio  ŝi  pren·is  du·dek  matrac·o·j·n,  met·is  ili·n  sur  la  piz·o·n,  kaj  post·e  ankoraŭ  du·dek  lanug·aĵ·o·j·n  sur  la  matrac·o·j·n. “˙nu, pri tiɔ ni trɛ baldaʊ kɔnvinkiʤɔs!” pɛnsis la maljuna rɛʤinɔ. ˙ʃi tamɛn nɛniɔn diris, sɛd ʃi iris ɛn la dɔrmɔʧambrɔn, ɛlprɛnis ʧiujn litaʒɔjn kaj mɛtis unu pizɔn sur la fundɔn dɛ la litɔ. ˙pɔst tiɔ ʃi prɛnis dudɛk matraʦɔjn, mɛtis ilin sur la pizɔn, kaj pɔstɛ ankɔraʊ dudɛk lanugaʒɔjn sur la matraʦɔjn.
En  tiu  lit·o  la  princ·in·o  dev·is  dorm·i  dum  la  nokt·o. ˙ɛn tiu litɔ la prinʦinɔ dɛvis dɔrmi dum la nɔktɔ.
Maten·e  oni  ŝi·n  demand·is,  kiel  ŝi  dorm·is. ˙matɛnɛ ɔni ʃin dɛmandis, kiɛl ʃi dɔrmis.
Ho,  terur·e  mal·bon·e!  dir·is  la  princ·in·o;  preskaŭ  dum  la  tut·a  nokt·o  mi  ne  pov·is  ferm·i  la  okul·o·j·n!  Di·o  sci·as,  kio  est·is  en  mi·a  lit·o!  Mi  kuŝ·is  sur  io  mal·mol·a,  kaj  mi·a  korp·o  pro  tio  far·iĝ·is  blu·a  kaj  brun·a!  Est·is  terur·e!. “˙hɔ, tɛrurɛ malbɔnɛ!” diris la prinʦinɔ; “prɛskaʊ dum la tuta nɔktɔ mi nɛ pɔvis fɛrmi la ɔkulɔjn! ˙diɔ sʦias, kiɔ ɛstis ɛn mia litɔ! ˙mi kuʃis sur iɔ malmɔla, kaj mia kɔrpɔ prɔ tiɔ fariʤis blua kaj bruna! ˙ɛstis tɛrurɛ!”.
Per  tio  oni  pov·is  vid·i,  ke  ŝi  est·as  ver·a  princ·in·o,  ĉar  tra  la  du·dek  matrac·o·j  kaj  la  du·dek  lanug·aĵ·o·j  ŝi  sent·is  la  piz·o·n.  Tiel  delikat·sent·a  pov·is  est·i  nur  ver·a  princ·in·o! ˙pɛr tiɔ ɔni pɔvis vidi, kɛ ʃi ɛstas vɛra prinʦinɔ, ʧar tra la dudɛk matraʦɔj kaj la dudɛk lanugaʒɔj ʃi sɛntis la pizɔn. ˙tiɛl dɛlikatsɛnta pɔvis ɛsti nur vɛra prinʦinɔ!
Tiam  la  princ·o  edz·iĝ·is  kun  ŝi,  ĉar  nun  li  sci·is,  ke  li  hav·as  ver·a·n  princ·in·o·n;  kaj  la  piz·o·n  oni  met·is  en  la  muze·o·n,  kie  oni  ankoraŭ  nun  pov·as  ĝi·n  vid·i,  se  neniu  ĝi·n  for·pren·is. ˙tiam la prinʦɔ ɛdziʤis kun ʃi, ʧar nun li sʦiis, kɛ li havas vɛran prinʦinɔn; kaj la pizɔn ɔni mɛtis ɛn la muzɛɔn, kiɛ ɔni ankɔraʊ nun pɔvas ʤin vidi, sɛ nɛniu ʤin fɔrprɛnis.
Vid·u,  tio  est·is  ver·a  histori·o. ˙vidu, tiɔ ɛstis vɛra histɔriɔ.
hca0008_02.jpg

* * *